Vive la Replublique. (Column)

Vive la Republique

Prinses Catharina-Amalia, Prinses Alexia, Prinses Ariane, Gravin Luana, Gravin Zaria, Gravin Eloise, Graaf Claus-Casimir, Gravin Leonore, Prinses Annemarie, Prinses Luisa, Prinses Cecilia, Julia, Paola, Prins Jaime, Prinses Zita, Prinses Carolina, Alaïa-Maria, Xavier, Anna, Lucas, Felicia, Isabella, Samuel, Benjamin, Emma, Pieter, Magali, Eliane, Willem Jan, Bernardo, Isabel, Julian, Nicolás, Juliana.

Bent u er nog?
Deze lijst is verre van compleet. De gevolgen van de escapades van Bernhard zijn onmogelijk in kaart te brengen.
Als Wilhelmina kinderloos was gebleven, was bovenstaande opsomming ons bespaard. Dan hadden we helemaal geen Koninklijke Familie meer gehad en was Nederland een republiek. Een zegen.

Ik kom op dit onderwerp omdat de 27e april weer nadert: koningsdag. Dan zit ik weer gekluisterd aan de TV, zodat ik mijn voorkeur voor de republiek nieuw leven kan inblazen.
Het wordt weer een koningsdag nieuwe stijl. Dus geen koekhappen, geen zaklopen, geen defilé, geen overhandiging van krentenmikken die achter de rododendrons verdwijnen en ook geen WC-pot werpen. Wel de ontmoeting met onderdanen.

Een groot deel van de Nederlandse bevolking zal likkebaardend de huppelende prinsesjes, de altijd stralende koningin en de immer onhandige en verveelde koning aanschouwen. Zijn lach is eigenlijk geen lach maar een grimas.
Die geforceerde lach die elke keer weer getuigt van frisse tegenzin. Het is de lach van een man die gevangen zit in zijn functie. Dit leven wil hij eigenlijk helemaal niet. Erfopvolging in de 21e eeuw. Wie verzint zoiets?

Vrachtwagenchauffeur dat had hem veel leuker geleken. Hij doet het wel -koninkje spelen. Hij moet! Van zijn moeder. En van het Nederlandse volk. Het volk wil zwaaien naar Willem.
Zijn bleke gezicht verraadt dat hij zich (net zoals zijn moeder) buiten het zicht van de camera suf paft. Geen wonder je moet toch ergens heen met je frustratie.

Marlboro! Het stond op z’n trainingsjack. Goeie sponsor. Toen, jaren geleden op de Bonkevaart, toen onze held 100 meter voor de finish op een paar schaatsen werd gehesen en door 10 marechaussees wankelend over de streep werd geduwd.
Op de 27e april zal ik het hele circus weer bekijken.. Ik laat dan een aantal zaken weer de revue passeren. De restauratie van de gouden koets; het peperdure onderhoud van een zeilbootje, vrijstelling voor inkomsten- en vermogensbelasting, de peperdure verbouwing van paleizen en landhuizen, het bouwen van luxe werkruimten op een landgoed, boot, hek, aanlegsteiger en vakantieverblijf in Griekenland, talloze privévluchten met ons vliegtuig naar Argentinië. Op onze kosten! En een minister president die vlekjes wegpoetst, bizarre uitgaven wegwuift, rookgordijnen optrekt en kritiek weglacht.
Na de 27e april kan ik er weer een jaar tegen. Ergernis over het één en verlangen naar het ander: Vive la Republique.
A3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *